در بيان امامت بدانكه امام شخصى است كه حاكم باشد برخلق از جانب خداى تعالى در امور دين و دنياى ايشان مثل پيغمبر ، مگر آنكه پيغمبر از خدا بىواسطهء آدمى نقل مىكند و امام به واسطهء آدمى نقل مىكند ، كه آن پيغمبر است . بدانكه بايد اعتقاد كند مكلّف كه امام نيز متّصف است به صفات پيغمبر به همان دليل كه گذشت و آنچنان‌كه پيغمبر ارشاد بندگان مىكرد و احكام الهى را به ايشان مىرسانيد ، امام بعد از او بايد كه همان كند ؛ چه او جانشين پيغمبر است و حفظ شرع بعد از پيغمبر به او تعلّق دارد و واجب است كه هركس امام خود را بشناسد و اعتقاد به امامت او كند . و كسى در اين خلاف ندارد و احاديث از طريق عامّه و خاصّه بر اين وارد است مثل « من لم يعرف إمام زمانه ، مات ميتة جاهلية » « 1 » .

--> ( 1 ) . مسند احمد ، ج 4 ، ص 96 ؛ شرح المقاصد ، ج 2 ، ص 275 ؛ شرح العقائد النسفى ، ص 181 ؛ دلائل الصدق ، ج 2 ، ص 6 ؛ الغدير ، ج 10 ، ص 359 ، 360 ؛ الكافى ، ج 1 ، -